Γενικά Στοιχεία & Πρόσβαση

Το ανανεωμένο θέατρο Παλλάς βρίσκεται στο κτίριο του City Link, επί της οδού Βουκουρεστίου, ενός από τους πιο εμπορικούς δρόμους της πόλης. To κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (City Link), αποτελεί πλέον, σημαντικό εμπορικό σταθμό στο κέντρο της πρωτεύουσας. Από εκεί, είναι άνετη η πρόσβαση σε ξενοδοχεία και εστιατόρια. Η περιοχή της Πλάκας και του Κολωνακίου βρίσκονται σε μικρή απόσταση, όπου μπορεί κανείς περπατώντας, να πάρει μια γεύση του κέντρου της πόλης. Εξίσου κοντά βρίσκονται, η Ακρόπολη και το ιστορικό κέντρο, όπου μπορεί κανείς να τα επισκεφτεί,περπατώντας ή χρησιμοποιώντας τα δημοτικά τρενάκια που διέρχονται από την πλατεία Συντάγματος.
Διεύθυνση: Βουκουρεστίου 5, Αθήνα

Πρόσβαση
Με λεωφορείo/τρόλεϊ
Το Παλλάς βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη στάση της «Κριεζώτου», στην οδό Πανεπιστημίου και «Ακαδημία», στην οδό Ακαδημίας, από όπου διέρχονται πολλές γραμμές του ΟΑΣΑ και του ΗΛΠΑΠ

Με το Μετρό
Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το σταθμό του Μετρό «Σύνταγμα» (Γραμμή 2) και «Πανεπιστήμιο» (Γραμμή 1). Από τις οδούς Αμερικής, Σταδίου και Πανεπιστημίου που το περιβάλλουν, υπάρχει άνετη πρόσβαση σε Taxi, καθώς επίσης, στην πλατεία Συντάγματος, όπου υπάρχει χώρος στάθμευσης Taxi.

Α.μεΑ.
Σε όλους τους χώρους του θεάτρου, υπάρχει άνετη πρόσβαση για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Μετά την ανακαίνιση του χώρου, έχουν τοποθετηθεί ανελκυστήρες που βρίσκονται στη δεξιά πλευρά της εισόδου. Η πρόσβαση γίνεται, από την οδό Βουκουρεστίου και τα άτομα με ειδικές ανάγκες μπορούν να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις, μόνο από την πλατεία του θεάτρου.

Parking
Στη γύρω περιοχή υπάρχουν αρκετά ιδιωτικά Parking και ισχύει το μέτρο της ελεγχόμενης στάθμευσης στους γύρω δρόμους.

 

Όροι Λειτουργίας Θεάτρου

• Μετά την έναρξη της παράστασης δεν επιτρέπεται η είσοδος. Η είσοδος επιτρέπεται μόνο αν υπάρχει διάλειμμα.
• Τα φοιτητικά, τα μειωμένα ή άλλα ειδικά εισιτήρια ισχύουν μόνο με την επίδειξη των απαραίτητων δικαιολογητικών
• Δεν επιτρέπεται η κατανάλωση ειδών του κυλικείου στις αίθουσες των θεάτρων παρά μόνο στα φουαγέ.
• Δεν επιτρέπεται η είσοδος στο χώρο του θεάτρου ατόμων υπό την επίδραση αλκοόλ ή άλλων ουσιών.
• Το κάπνισμα επιτρέπεται μόνο στους χώρους με την ανάλογη σήμανση.
• Δεν επιτρέπεται η είσοδος κατοικίδιων ζώων στους χώρους των θεάτρων.
• Δεν επιτρέπεται η μεταφορά και κατοχή γυάλινων φιαλών, μεταλλικών κουτιών αναψυκτικών, όπλων εύφλεκτων υλικών, καθώς και άλλων αιχμηρών και επικίνδυνων αντικειμένων.
• Είναι απαραίτητη η απενεργοποίηση των κινητών τηλεφώνων κατά τη διάρκεια της παράστασης.
• Δεν επιτρέπεται η μαγνητοσκόπηση, φωτογράφιση και ηχογράφηση μέρους ή του συνόλου της παράστασης δια οποιουδήποτε μέσου (όπως δια φωτογραφικής μηχανής, βιντεοκάμερας κλπ.) και για οιοδήποτε σκοπό.
• Οι ταξιθέτες και το προσωπικό ασφαλείας βρίσκονται στο χώρο του θεάτρου με σκοπό την εξυπηρέτηση και ασφάλεια του κοινού, καθώς και την ομαλή διεξαγωγή της παράστασης. Το κοινό οφείλει να συμμορφώνεται στις υποδείξεις των ταξιθετών και του προσωπικού ασφαλείας
• Οι ταξιθέτες και το προσωπικό ασφαλείας έχουν το δικαίωμα να απομακρύνουν από το χώρο της παράστασης θεατή ή θεατές που παρακωλύουν με τη συμπεριφορά τους την ομαλή εξέλιξη του θεάματος ή/και το δικαίωμα των υπόλοιπων θεατών να παρακολουθήσουν την παράσταση.
• Δεν επιτρέπεται το φιλοδώρημα.

Χάρτης

Η ιστορία του Θεάτρου

Η κυριαρχία του κινηματογράφου ως «μοντέρνο» μέσο ψυχαγωγίας, ήταν αναμφισβήτητη για μεγάλο μέρος του αθηναϊκού πληθυσμού. Οι αστοί, προτιμούσαν τις κεντρικές αίθουσες της Αθήνας (το «Διονύσια» της πλατείας Συντάγματος, το Σπλέντιτ και Αττικόν, το Κοσμικόν, το Μοντιάλ, το Πάνθεον στην Πανεπιστημίου κ.ά.).Το μεγαλύτερο μέρος του κοινού, βεβαίως, ανήκε στα λαϊκά στρώματα και προτιμούσε λαϊκούς κινηματογράφους στα πέριξ της Ομόνοιας και των κοντινών περιοχών -οι συνοικιακοί, άλλωστε, πλήθαιναν σταθερά.
Σε αυτό το περιβάλλον, η ανέγερση ενός πολυτελούς κινηματοθεάτρου, τμήμα του εντυπωσιακού Μεγάρου του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (ΜΤΣ), ήταν γεγονός όπου ο καλός κόσμος της πρωτεύουσας περίμενε με ανυπομονησία.

Το εν λόγω Μέγαρο, άρχισε να οικοδομείται το 1928 σε οικόπεδο επιφάνειας 9.000 τ.μ. (πρώην βασιλικοί σταύλοι), που είχε παραχωρήσει η βασιλική οικογένεια, προκειμένου να εγκατασταθούν δημόσιες υπηρεσίες. Κάλυπτε ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο, που ορίζουν οι οδοί Πανεπιστημίου, Αμερικής, Σταδίου και Βουκουρεστίου. Τελικά, το Μέγαρο του ΜΤΣ εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο, μέχρι και σήμερα, συγκρότημα γραφείων και καταστημάτων στο κέντρο της Αθήνας. Το σχεδίασαν σε κλασικίζοντα μοντέρνο ρυθμό, πάνω σε γαλλικά πρότυπα, οι αρχιτέκτονες Λεωνίδας Μπόνης (1896-1963) και Βασίλης Κασσάνδρας (1904-1973) - και οι δύο είχαν σπουδάσει στην Ecole des Beaux Arts. Η οικοδόμησή του, ολοκληρώθηκε σταδιακά έως το 1940.

Συγκεκριμένα, το Παλλάς, το πλέον αξιόλογο κινηματοθέατρο του Μεσοπολέμου, χτίστηκε το διάστημα 1931-33. Όπως σημειώνει η Ελένη Φεσσά (βλ. Πηγές), το σχέδιό του μαρτυρά επιδράσεις από το Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων (έργο των αδελφών Perret) και μορφολογική συγγένεια με δύο άλλες αίθουσες του Παρισιού, το θέατρο Pigalle (1929, έργο του Ch. Siclis) και, κυρίως, με τον κομψότερο κινηματογράφο Pathe-Marignan (1932, έργο E. Bruyneel).

Η αίθουσα κατασκευάστηκε και εξοπλίστηκε με όρους της πλέον ενημερωμένης, τότε, τεχνολογίας. Συνολικά, στην πλατεία, τον εξώστη και τα περιμετρικά θεωρεία, χωρούσαν περί τους 2.500 θεατές.

Το πιο εντυπωσιακό διακοσμητικό στοιχείο, στο εσωτερικό της αίθουσας, ήταν η ψευδοροφή («σε τρία κλιμακωτά επίπεδα, που συνδέονται με παραβολοειδείς επιφάνειες, που σχηματίζουν ημιτονοειδείς κυματισμούς»). Το σχέδιό της, αναδείκνυε, ο κρυφός φωτισμός -έμμεσος ήταν και ο φωτισμός του πλαισίου της ιταλικής σκηνής. Το χρώμα των τοίχων ήταν βαθυκόκκινο, κόκκινο ήταν και το βελούδο της αυλαίας και των καθισμάτων.

Δυστυχώς, οι φωτογραφίες του Παλλάς που κυκλοφορούν, όχι μόνο είναι ασπρόμαυρες, αλλά αφορούν στον ανοιχτό χρωματισμό που απέκτησε το Παλλάς, μετά την εκτεταμένη ανακαίνιση του 1959-60.

Η διακριτική πολυτέλεια, χαρακτήριζε και τους υπόλοιπους χώρους του κινηματοθεάτρου. «Κύριο διακοσμητικό τους στοιχείο είναι τα πλούσια υλικά. Στη μνημειώδη είσοδο κυριαρχούν τα πολύχρωμα μάρμαρα. Οι τοίχοι του, ύψους μέχρι 1,60μ., επενδύθηκαν με βαθυπράσινο μάρμαρο Τήνου, οι κολόνες με μάρμαρο Στύρων και η φαρδιά σκάλα με λευκό μάρμαρο. Τα τρία αυτά χρώματα συνδυάστηκαν με το ανοιχτοκίτρινο των τοίχων» σημειώνει η Ε. Φεσσά. Εξίσου πολυτελή, ήταν τα φουαγιέ, στα οποία οι επενδύσεις από μάρμαρο Τήνου, συνδυάστηκαν με το κόκκινο χρώμα των τοίχων και τα θαυμάσια ψηφιδωτά των δαπέδων.

Στο καπνιστήριο, εντύπωση έκαναν οι επενδύσεις από ξύλο καρυδιάς, οι art deco υαλογραφίες, ο κρυφός φωτισμός και οι πλάγιες κιονοστοιχίες.

Μία από τις ελάχιστες αίθουσες ευρωπαϊκών προδιαγραφών της χώρας, το Παλλάς διαφημίστηκε πριν τα εγκαίνιά του, ως «ο επιβλητικότερος θεατρικός κολοσσός των Βαλκανίων» με 2.750 θέσεις, τις πλέον σύγχρονες μηχανολογικές εγκαταστάσεις για κινηματογραφική/θεατρική αίθουσα, με 50 καμαρίνια και χώρο ορχήστρας για 150 όργανα και με το «ωραιότερον, ανετότερον και αριστοκρατικότερον φουαγιέ». Πιθανόν, λόγω αυτής της πολυτέλειας, (την εποχή εκείνη δεν ήταν εύκολο να ανεβεί κάποιος ακατάλληλα ενδεδυμένος τη μνημειώδη σκάλα του Παλλάς) το κινηματοθέατρο «Όνειρον-Θαύμα-Κατάπληξις» των διαφημίσεων, με την τεράστια για τα δεδομένα της εποχής χωρητικότητα, δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει στην πορεία των χρόνων την αναγκαία για την απρόσκοπτη λειτουργία του, προσέλευση θεατών.

Βεβαίως, οι πολιτικές περιπέτειες, ο πόλεμος που ξέσπασε σύντομα και η Κατοχή έπαιξαν τον ρόλο τους. Πάντως, η επίσημη πρεμιέρα του νέου χώρου στις 27 Οκτωβρίου 1932 (με την κινηματογραφική μεταφορά της οπερέτας του Γιόχαν Στράους «Νυχτερίδα», παραγωγή της γερμανικής U.F.A., στην οποία πρωταγωνιστούσαν η Πολωνέζα Άννυ Όντρα και ο Γιουγκοσλάβος Ιβάν Πέτροβιτς) υπήρξε λαμπρή και ο ενθουσιασμός για το Παλλάς δικαιολογημένος.